แนะนำตัวละคร "เจ้าสาวชั่วคราว" ณวัฒน์ กุลรัตนรักษ์/ วัฒน์ อายุ28ปี ทายาทคนเดียวของเจ้าสัวอาคม เอาแต่ใจใช้เงินแก้ปัญหาชอบเที่ยวสังสรรค์แต่เก่งเรื่องธุรกิจทำให้ท่านเจ้าสัวอาคมภูมิใจในตัวลูกชายไม่น้อย "ช่วยแต่งงานกับฉันได้ไหม? นิชา" เพ็ญนิชา ปาลวัฒน์ /นิชา อายุ28ปี เจ้าของร้านเบเกอรี่เล็กๆ เธอเป็นคนรักสันโดษ ไม่ชอบเข้าสังคม เป็นลูกคนเล็กของบ้าน(ลูกเมียน้อย) บ้านใหญ่ไม่มีใครต้อนรับเธอนอกจากผู้เป็นบิดา พอหลังสิ้นอายุขัยแม่ใหญ่ก็กลั่นแกล้งเธอต่างๆ นาๆ "ความรักสำหรับนายคืออะไรกัน?" นาถสุดา ปาลวัฒน์ /ดา พี่สาวต่างมารดาของนิชา เธอชิงดีชิงเด่นกับนิชามาตลอดไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็ตาม เธอต้องได้ดีกว่า "ผู้ชายคนนี้ฉันขอได้ไหม?" เอกชัย ไชยนุวัติ/เอก รุ่นพี่สมัยเรียนมหาวิทยาลัยที่ไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหนเขาก็ยังรอแต่เธอ เอกชัยแอบชอบนิชามาตั้งแต่เรียนจนทำงานผ่านมาหลายปีแล้ว เขาได้พบเธออีกครั้งความรู้สึกในอดีตจึงเผยออกมาอีกครั้ง "ถึงแม้ว่าสุดท้ายคนที่เธอเลือกจะไม่ใช่พี่ แต่พี่ก็จะรักและเฝ้ามองดูเธอตลอดไป"
เรื่องราวของนินรยาสาวน้อยวัย20ปีที่เกิดและโตในสถานที่บันเทิงที่ใครๆ ต่างก็เรียกว่า ซ่อง เธออาศัยอยู่กับพี่สาวอย่างนิรมลพนักงานขายบริการที่แห่งนั้นด้วยความจำเป็นและความยากจนทำให้นิรมลยอมทำอาชีพที่ใครๆ ต่างก็รังเกียจแต่เพื่อส่งเสียเลี้ยงดูน้องสาวเธอไม่คิดเสียใจเลยเพียงขอแค่นินรยามีชีวิตที่ดีขึ้นเท่านั้นพอ แต่ทว่าอนาคตของนินรยากลับไม่ได้เป็นอย่างที่พี่สาวคาดหวังไว้เมื่อจู่ๆ แขกที่มาใช้บริการที่แห่งนั้นเข้าใจผิดคิดว่าหญิงสาวเป็นผู้หญิงที่จะมาปรนเปรอเขาเรื่องทุกอย่างจึงได้เริ่มต้นขึ้น นินรยามีความสัมพันธ์ชั่วคืนกับผู้ชายแปลกหน้าที่ข่มขืนเธอโดยที่เธอไม่เต็มใจ เหตุในคืนนั้นทำให้หญิงสาวมีเลือดเนื้อของเขาติดมาด้วยเรื่องราวจะเป็นยังไงฝากติดตามเรื่อง โสเภณีชั่วคราว ด้วยนะคะ
"อะไรนะคะ! นี่พ่อจะให้หนูแต่งงานกับผู้ชายสองคนนั้นหรอค่ะ ไม่มีทางหนูไม่ยอมจริงๆ ด้วย"น้ำเสียงตกใจร้องดังออกมาเมื่อมิเชลหรือณัฐณิชาช์ได้ยินคำสั่งจากผู้เป็นพ่อ "ใช่ ลูกได้ยินไม่ผิดหรอก เพราะนี่คือทางเดียวที่ผู้ใหญ่สามตระกูลได้ปรึกษาหารือกัน" "ไม่ ยังไงก็ไม่ทำไมค่ะ ทำไมต้องทำแบบนี้กับหนูด้วย หนูยังเรียนอยู่นะอีกอย่างหนูไม่อยากมีสามีสองคนด้วย หนูไม่ต้องการ!"ใครจะบ้าอยากมีผัวสองคนกัน มีหวังคนได้นินทาเธอทั่วมหาลัยแน่ "แต่นี่คือคำสั่ง พ่อตามใจเชลทุกอย่างอย่างเรียนอยากทำอะไรพ่อก็ยอม แต่มีเรื่องนี้ที่พ่อต้องการให้ลูกทำตามที่พ่อสั่ง แต่งงานชะ!"เจ้าสัวนันท์พูดจบก็เดินไปที่ห้องทำงาน ปล่อยให้มิเชลนั่งตกใจอยู่คนเดียวกับสิ่งที่ได้ยิน เธอไม่เคยเห็นพ่อเธอจริงจังเท่านี้มาก่อน มือบางกำปั้นแน่นก่อนจะนึกถึงใบหน้าผู้ชายสองคนนั้นที่เธอต้องแต่งงานด้วยแค่คิดก็ขนลุก เธอรู้จักพวกเขาดี คนหนึ่งปากร้ายเคยต่อว่าเธอสารพัด อีกคนก็ไม่ต่างกันเคยผลักเธอตกต้นไม้มาแล้ว นี่ชีวิตเธอต้องมาอยู่ในกำมือไอ้บ้าสองตัวนี้จริงหรือ มิเชลถอนหายใจออกมาหลายต่อหลายครั้งเมื่อคำสั่งของชายชรายังคงวนเวียนอยู่ในหัวสมอง เธอรู้มาว่าอีธานกับเตโชเป็นเพื่อนรักกันมาตั้งแต่ยังเด็ก เหมือนฝาแฝดกันไม่มีผิดไม่ว่าจะเล่นอะไรทำอะไรสองคนนี้มักจะร่วมมือกันเสมอ แต่ไม่กี่วันที่ผ่านเธอได้ยินข่าวว่าพวกเขาทะเลาะกันเพราะเรื่องผู้หญิงเรื่องใหญ่ขึ้นจนผู้ใหญ่ไม่พอใจ แต่ทำไมจุดจบของเรื่องนี้ต้องเป็นเธอด้วย
"ช่วยด้วย ใครก็ได้ช่วยฉันด้วย"เสียงหญิงสาวร้องให้คนช่วย เธอสั่นขึ้นมาทันทีที่เห็นคนเปิดประตูเข้ามาในห้องนอน แต่เธอมองไม่เห็นหน้าตาของเขาเลยสักนิดเพราะในห้องนอนแห่งนี้ถูกปิดมิดทุกซอกไฟสักดวงก็ไม่เปิดมีเพียงแสงสลัวๆ เท่านั้น หญิงสาวเห็นเพียงร่างใหญ่ของใครอีกคนที่กำลังเดินตรงเข้ามาหาเธอ "ช่วยฉันด้วย ได้โปรดช่วยฉันที"เสียงสะอื้นร้องขอให้ชายหนุ่มช่วยเธอ "หึ ไม่มีใครช่วยเธอได้หรอกนะ ศิรินทรา! " เขาเอ่ยชื่อเธอออกมายิ่งทำให้หญิงสาวกลัว "คุณเป็นใคร ทำแบบนี้กับฉันทำไมฉันไม่เคยทำอะไรให้ใคร"หญิงสาวถามอย่างสติแตกเธอไม่เคยมีศัตรูที่ไหน แล้วทำไมถึงต้องโดนจับตัวมาแบบนี้ "หึ ใช่เธอไม่ได้ทำ แต่พี่สาวชั้นต่ำของเธอต่างหากที่เป็นคนทำ"เขาหัวเราะในลำคอพร้อมขึ้นนั่งทับตัวของคนใต้ร่าง เธอตกใจเป็นอย่างมากกับการกระทำของเขาหญิงสาวรีบดิ้นไปมาอย่างหวาดกลัว "ไม่ต้องดิ้น เพราะยังไงเธอก็ได้ตายแน่! "เขาตะคอกใส่หน้าหญิงสาวที่ตอนนี้ร้องไห้ออกมาไม่หยุด ไม่รู้ว่าเขาเป็นใครทำไมต้องทำแบบนี้กับเธอด้วย เธอไม่รู้ว่าพี่สาวของเธอไปทำอะไรให้เขาแต่ถึงจะอย่างไรเรื่องนี้มันไม่เกี่ยวกับเธอสักหน่อยทำไมเรื่องบ้าๆ แบบนี้ต้องเกิดขึ้นกับเธอด้วย "พี่สาวเธออยู่ที่ไหน! " "ฉันไม่รู้"เธอตอบเขาพร้อมเสียงสะอื้น เเต่คนอย่างกวินฑากลับไม่มีทางเชื่อว่าน้องสาวอย่างเธอจะไม่รู้จริงๆ ว่า ปาริณีหายหัวไปไหน เขากัดกรามแน่นพร้อมจ่อปืนขึ้นมา "ฉันถามว่าพี่สาวของเธออยู่ที่ไหนห๊ะ! " น้ำเสียงของชายหนุ่มตะคอกถามหญิงสาวใต้ร่างแทบจะกินเลือดกินเนื้อ พร้อมมือที่จับปืนจ่อมาที่หัวของเธอ "ต่อให้คุณถามฉันอีกกี่ร้อย กี่พันครั้งฉันก็ไม่รู้ว่าพี่ปาริณีอยู่ที่ไหน" เธอกลัวจนสั่นไปหมด แต่จะให้เธอตอบไปว่าอะไรในเมื่อเธอไม่รู้จริงๆ ว่าพี่สาวของเธออยู่ที่ไหน "คิดว่าฉันไม่กล้าจะยิงเธอทิ้งงั้นหรอ หึ! แต่จะให้ฆ่าเธอมันก็ง่ายเกินไป ผู้หญิงสารเลวอย่างพวกเธอต้องชดใช้ในสิ่งที่น้องสาวฉันเจอ รู้รึเปล่าคนที่โดนข่มขืนมันเป็นยังไง"เสียงดุพูดเสียงดังใส่หน้าของหญิงสาวอย่างบ้าคลั่ง ศิรินทราได้แต่ส่ายหัวอ้อนวอนขอความเมตตาจากซาตานตรงหน้าหวังให้เขาเมตตาเธอบ้าง
ตัวอย่าง “เอย? ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้นะ บอกมาว่าวันนี้นอกจากไปซื้อของได้ไปไหนมาอีกรึเปล่า?” มือหนาจับกระชากเรียวแขนของคนตัวเล็ก ด้วยแรงของณพวัฒน์ที่กระชากเธอขึ้นมาทำให้ณัชชารู้สึกเจ็บไม่น้อย “นี่เอยเจ็บนะ” “ไปทำอะไรมาถึงเหนื่อย บอกมานะเอย!” “เอยไม่ได้ไปทำอะไรมาเสียหน่อย” “ไม่เชื่อ กลับมาก็เอาแต่นอน ทำหน้าเหนื่อยเหมือนไปทำอะไรกับใครมา!” เมื่อได้ยินอย่างนั้นณัชชาก็ถึงกลับไม่พอใจขึ้นมา เขาเห็นเธอเป็นอะไรกันทำไมถึงได้ถามอะไรออกมาอย่างนั้น “ถ้าไม่เชื่อก็ไม่จำเป็นต้องถามเอยเลยนะคะ เพราะไม่ว่าเอยจะพูดอะไรออกไปคุณณพก็ไม่เชื่อเอยอยู่ดี เอยเบื่อและเหนื่อยที่ต้องมาทนเป็นที่รองรับอารมณ์ของใครๆ” “ถ้าไม่ได้ทำอะไรผิดก็ไม่เห็นต้องใส่อารมณ์แบบนี้เลยนิ นอกจากมีอะไรปิดบังอยู่” “ก็แล้วแต่คุณณพเลยว่าจะคิดยังไง โอเคค่ะเอยเหนื่อยที่ไปนอนกับผู้ชายอื่นมา เอานานไปหน่อยก็เลยเหนื่อยแบบนี้ใช่ไหมที่คุณณพต้องการได้ยิน!” “ณัชชา!” สีหน้าดุดันของชายหนุ่มเผยออกมาพร้อมง้างมือขึ้นมากลางอากาศ หญิงสาวเห็นอย่างนั้นก็ตกใจไม่น้อยที่ชายหนุ่มถึงขั้นคิดจะลงไม้ลงมือกับเธอเลยงั้นเหรอ
เพราะเธอเขาจึงสูญเสียทุกอย่างไป ในเมื่อสวรรค์ทำให้เธอมีชีวิตรอดเขาก็จะกลายเป็นมัจจุราชพรากความสุขไปจากเธอเอง แต่ทว่าเขากลับกำลังแพ้ให้แก่เมียแสนชังคนนี้เสียแล้วเมื่อเธอกำลังจะโบยบินหนีไปจากชีวิตเขา แนะนำตัวละคร(หลัก) กิตติภพ กุลจันดา/ภพ ชายหนุ่มวัยสามสิบปี เป็นลูกชายคนโตของบ้าน ปัจจุบันเป็นรองประธานบริษัทจันดากรุ๊ป บริษัทอสังหาริมทรัพย์ขนาดใหญ่อันดับต้นๆ ของประเทศ "ฉันเกลียดเธอ ตัวซวยอย่างเธอไม่มีใครอยากจะอยู่ด้วยหรอก!" หฤทัย วรรณรัตน์ /ขวัญ เธอเป็นเด็กกำพร้าที่คุณปู่ของกิตติภพรับมาเลี้ยงดูนับตั้งแต่ที่พ่อแม่ของหญิงสาวเสียไปเพราะอุบัติเหตุ "ในสายตาคุณภพ ขวัญไม่เคยมีค่าเลยใช่ไหมคะ?" ปัทมา จันคูณ /ปัท คู่ควงของกิตติภพ เธอเป็นดารานักแสดงหน้าใหม่ที่กำลังเป็นกระแส "ฉันไม่มีทางเสียภพไปแน่นอน เธอมันก็แค่ผู้หญิงที่ภพไม่ได้รักก็เท่านั้น!" ชินภัทร ไพศาลกุล /ชิน ชายหนุ่มเจ้าของฟาร์มโคนมที่ตกหลุมรักหฤทัยตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้พบหน้า การรู้ว่าหญิงสาวมีเจ้าของมันทำให้ชายหนุ่มเสียใจไม่น้อย "ความกตัญญูมันสำคัญก็จริงแต่ความสุขในชีวิตของน้องขวัญเองก็สำคัญเหมือนกัน พี่ไม่เห็นว่าผู้ชายคนนั้นจะรักและให้เกียรติน้องขวัญเลย ในเมื่อมันเจ็บน้องขวัญออกมาจากตรงนั้นไม่ดีกว่าหรือครับ?"
'ความรักที่ไม่อาจเป็นไปได้ทำให้ความสัมพันธ์ของทั้งสองจบลงอย่างเจ็บปวด'ไตรภพพี่ชายคนโตของบ้านเขารักและคบหากับพลอยไพลินต่างคนต่างเป็นแฟนคนแรกของกันและกันทุกอย่างเหมือนจะไปได้ดี จนกระทั่งพวกเขาได้มารู้ว่าครอบครัวของพวกเขาไม่ถูกกัน ในตอนแรกหญิงสาวไม่สนในคำคัดค้านการคบหากับชายหนุ่ม จนต้องหนีออกมาอยู่กับชายอันเป็นที่รักฝ่าฟันอุปสรรคทุกอย่างไปด้วยกัน ถึงแม้จะลำบากเธอก็ไม่คิดปล่อยมือ แต่ทว่ากลับกลายเป็นไตรภพเองที่ปล่อยมือเธอและทิ้งเธอไป ความเจ็บปวดนี้ยังคงอยู่ในใจของพลอยไพลินไม่เคยจางหายจนกระทั่งทั้งสองได้กลับมาเจอกันอีกครั้งเรื่องราวทุกอย่างจึงได้เริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง
ตัวอย่าง “สำหรับคุณเคยเห็นม่านอยู่ในสายตาไหมคะ? ที่ผ่านมาคุณก้องภพเคยรักม่านบ้างรึเปล่า?”คำถามของหญิงสาวเจ้าของใบหน้าสวยที่จ้องมองมาทางชายหนุ่มร่างสูงโปร่งด้วยน้ำตา ตลอดเวลาที่ผ่านมาการที่อยู่กับเขา เธอต้องอดทนมาตลอด จนวันนี้วันที่เธอทนไม่ไหวจนต้องเอ่ยถามคำถามที่เธออยากรู้มากที่สุดในชีวิตออกไป “ผู้หญิงอย่างเธอกล้าเอ่ยคำว่ารักจากฉันด้วยหรอม่านไหม ที่ผ่านมาไม่รู้หรือแกล้งไม่รู้ว่าฉันรังเกียจเธอมากแค่ไหน” “เพราะอะไรคะ ม่านทำอะไรผิด ทำไมคุณก้องภพต้องรังเกียจม่านด้วย หรือเพราะเรื่องนั้นงั้นเหรอคะ?” “หึ! ก็หน้าจะรู้อยู่แล้วนี่ว่าเพราะอะไรฉันไม่มีวันรักผู้หญิงเลวทรามอย่างเธอ เพราะอยากได้ฉันจนตัวสั่นถึงต้องวางแผนเลวๆ แบบนี้งั้นเหรอ วิธีการของเธอฉันรังเกียจที่สุด!”ก้องภพพูดตะคอกใส่หน้าหญิงสาวตรงหน้าด้วยท่าทางดุดัน “ม่านอธิบายไปหมดแล้วทำไมคุณถึงไม่คิดจะรับฟังม่าน เพราะเรื่องนี้คุณถึงจงเกลียดจงชังม่านกับลูกงั้นเหรอคุณก้องภพ?”รังเกียจเธอไม่ว่าแต่สำหรับลูกน้อยทำไมชายหนุ่มตรงหน้าถึงได้ทำเช่นนี้ ลูกของเธอไม่รู้เรื่องอะไรด้วยสักหน่อยทำไมเขาถึงได้ใจร้ายใจดำมากขนาดนี้ “แค่ให้เธอกับเด็กนั่นอยู่ในบ้านของฉันก็ควรจะพอใจแล้วนะ หลีกไปฉันไม่อยากจะเสวนากับผู้หญิงอย่างเธออีก!”
"จะไปไหน เถียงไม่ได้ก็คิดจะเดินหนีสินะ" เขาคว้าแขนพร้อมบีบแน่นแรงบีบของเขาทำให้น้ำข้าวเจ็บไม่น้อย "โอ๊ย ฉันเจ็บนะคุณชิน ปล่อย" "อย่าสำออย เธอมันด้านขนาดนี้ยังกลัวเจ็บอยู่เหรอ" น้ำข้าวหน้าชากับคำพูดของเขาที่สาดเข้ามาใส่เธอ "ฉันก็คนนะคะมีเจ็บมีความสุขมีทุกข์หมดนั้นล่ะคะ คุณชินปล่อย โอ๊ย" หญิงสาวร้องออกมาอีกครั้งที่มือเข้าบีบที่เดียวกับพิมพ์ประพายทำให้ชายหนุ่มรีบปล่อยมือที่เห็นสีหน้าเจ็บปวดของเธอ เขาจับแขนเสื้อขึ้นอย่างสงสัยรอยแดงคลายรอยเล็บ4 นิ้วตรงบริเวณต้นแขนหญิงสาวปรากฏให้เห็นอย่างชัดเจน "ไปโดนอะไรมา" เขาเปลี่ยนโทนเสียงเบาลงเมื่อเห็นร่องรอยตามตัวของภรรยาตน "เรื่องของฉัน" น้ำข้าวกระชากแขนออก ด้วยความน้อยใจต่างๆนาๆ ทำให้เธอไม่อยากจะพูดคุยกับเขาอีก "ฉันมีสิทธิรู้เพราะเธอเป็นของฉัน" "ฉันไม่ใช่ของใครทั้งนั้นล่ะ เลิกพูดว่าฉันคือของคุณสักที ฉันมีชีวิตไม่ใช่สิ่งของ" "ปากเก่งขึ้นเยอะดีหนิ พอเห็นว่าฉันดีด้วย เอาใหญ่เลยนะ" ชายหนุ่มพูดพร้อมกอดอกมองสำรวจร่างกายของหญิงสาว จนทำให้น้ำข้าวทำหน้าไม่พอใจหันหน้าหนีเขา เธอเหนื่อยที่ต้องทะเลาะด้วย "ถอดชุดออก" "ห๊ะ" "ฉันบอกให้ถอดออกไง หรือให้ฉันถอดให้" น้ำข้าวทำหน้าตกใจที่เห็นว่ามือเขามากระชากเสื้อเธอออกอย่างถือวิสาสะเธอรีบผลักเขาออกทันที สีหน้าตื่นกลัวสุดขีดกับการกระทำของชายหนุ่มตรงหน้าที่ไม่รู้ในตอนนี้เขาเป็นบ้าอะไรอีกกันแน่
ฟ้าน้ำค้าง ตกลงทำหน้าที่แม่อุ้มบุญทายาทของผู้มีพระคุณ เดิมทีเธอคิดว่าทุกอย่างเป็นขั้นตอนทางการแพทย์แต่ที่ไหนได้ เธอดันพลาดหลับนอนกับผู้ชายที่เธอไม่กล้าแม้แต่มองหน้าเขาอย่างพัฒน์พงษ์ สิ่งที่เกิดขึ้นเธอไม่ได้เต็มใจเลยสักนิดแต่ทว่าโชคชะตาก็นึกตลกทำให้เหตุการณ์ในคืนนั้นก่อเกิดสายเลือดระหว่างเธอและเขาขึ้นมาจนได้
เมื่อรรรรณาตื่นขึ้นมาพบว่าตัวเองนอนอยู่กับผู้ชายแปลกหน้าหญิงสาวจำได้เป็นอย่างดีว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนมันไม่ใช่ความฝันแต่มันคือเรื่องจริง เธอมีอะไรกับผู้ชายที่ไม่เคยรู้จัก เธอรีบพยุงร่างกายที่เต็มไปด้วยรอยรักที่ชายหนุ่มทำไว้พร้อมสวมใส่ชุดเก่าหนีเขาออกมาจากโรงแรมแห่งนั้นทุกอย่างเหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นจนกระทั้ง 9 เดือนผ่านไป ลูกสาวสุดแสนจะน่ารักก็ได้ลืมตาขึ้นมาบนโลกใบนี้ แนะนำตัวละคร เพลิง -อัคคี โชคทวีพรหมรัตน์ อายุ32ปีทายาทอันดับหนึ่งของท่านวายุภัค ผู้ก่อตั้ง โชคทวีกรุ๊ป เขาทั้งเย็นชา ไร้ความรู้สึก แต่รักเดียวใจเดียว "ยังไงผมก็จะเอาลูกของผมคืน รวมถึงตัวคุณด้วยรรรรณา! " น้ำฟ้า -รรรรณา พงค์วิบูลย์ (ระ-รัน-นา) อายุ27ปี เธอเป็นลูกคนเล็กของคุณเกษม นิสัยใจเย็น เด็ดเดี่ยว "ที่ผ่านมาฉันอยู่ของฉันมาได้โดยที่ไม่มีคุณ ตอนนี้ก็เช่นกัน" หมอนนท์ -นนนท์ บุญญฤทธิ์ หมอหนุ่มสุดหล่อที่แอบชอบฟ้ามานานหลายปี "พี่ขอดูแลฟ้ากับลูกได้ไหมครับ ให้โอกาสพี่ได้ไหม? " หนูน้ำริน -รรรรญา พงศ์วิบูลย์ 3ขวบ ลูกแม่ฟ้ากับพ่อเพลิง
"อะไรนะ! นี่นาจะแต่งงานกับพี่กายหรอ?"เสียงตกใจของปานแก้วดังออกมาเมื่อได้ยินสิ่งที่เพื่อนสนิทบอก "ใช่ ฉันไม่คิดไม่ฝันเลยว่าวันนี้จะมาถึงเร็วขนาดนี้ ตอนได้ยินครั้งแรกฉันคิดว่าฉันต้องฝันไปแน่ๆ มันดีใจจนบอกไม่ถูกเลยปาน"สีหน้าดีใจจนแทบปิดไม่มิดของนารีรัตน์ทำเอาคนตรงหน้านิ่งไป ก่อนจะยิ้มให้เพื่อนสาว "ฉันแอบรักพี่กายมานานในที่สุดสวรรค์ก็เห็นควารักของฉันสักที" "แล้วทางนั้นเขาตกลงแล้วงั้นเหรอ?"ปานแก้วถามอย่างสงสัยเพราะจากที่ฟังเพื่อนสาวเล่ามันเหมือนการแต่งงานเพื่อธุรกิจจริงๆ "ไม่รู้สิ แต่ถ้าผู้ใหญ่คุยตกลงกันขนาดนี้ก็คงตกลงแล้วมั้ง อีกอย่างตอนนี้คุณพ่อก็จัดเตรียมทุกอย่างแล้วอีกไม่นานก็จะถึงวันแต่งงานมันเร็วจนฉันเองก็ตั้งตัวแทบไม่ทัน" "ฉันดีใจด้วยนะนา ที่ในที่สุดวันที่เธอใฝ่ฝันก็มาถึงสักที"นารีรัตน์ยิ้มให้เพื่อนสนิทก่อนจะโน้มตัวเข้าไปกอดปานแก้วแน่น "วันนั้นเธอต้องเป็นเพื่อนเจ้าสาวให้ฉันนะ เพราะชีวิตฉันรักเธอมากที่สุดเลย" "จ้า เธอเป็นผู้หญิงที่โชคดีมากจริงๆ ที่ได้คนอย่างพี่กายเป็นสามี" ณ ร้านอาหารแห่งหนึ่ง ครอบครัวทั้งสองมาพร้อมหน้าพร้อมตาใครบ้างที่จะไม่รู้จักตระกูลวัฒนไพกุลกับตระกูลโชคทวีทรัพย์ยิ่งมีข่าวการแต่งงานของสองครอบครัวนี้ที่กำลังจะดองกันยิ่งทำให้ชื่อเสียงครอบครัวทั้งสองโด่งดังมากขึ้น "ผมดีใจนะครับที่เราสองครอบครัวมีวันนี้"ท่านนิรุตติ์บอกชายตรงหน้าด้วยรอยยิ้ม เฉกเช่นเดียวกันกับท่านอภิสิทธิ์ที่ทำหน้าพอใจไม่น้อย "เช่นกันครับต่อไปนี้หนูนาก็เป็นคนในครอบครัวผม ผมจะดูแลลูกสะใภ้คนนี้ให้ดีที่สุด"ผู้ใหญ่ต่างพูดคุยกันไปมา มีเพียงนารีรัตน์ที่เอาแต่แอบมองใบหน้าของบุรุษเพศตรงหน้าอย่างเขินอาย ยิ่งคิดว่าจะต้องเป็นภรรยาของชายหนุ่มใบหน้านวลก็เห่อแดงขึ้นมา แต่ทว่าผิดกับชายหนุ่มใบหน้าคมสันที่ไม่พูดไม่จาอะไรออกมาสักคำผิดจากเมื่อก่อนที่เวลาเห็นเธอก็ต้องทักทายคุยเล่นบ้างแต่วันนี้มีเพียงความเงียบสนิทเท่านั้น "กายพาน้องไปเดินเล่นสักหน่อยสิ พ่อมีธุระจะคุยกับคุณนิรุตติ์สักหน่อย" "ครับ"เขารับคำสั้นๆ ก่อนจะลุกพรวดขึ้นสายตามองผู้หญิงตรงหน้าก่อนจะเดินออกไปนอกร้านอาหาร
Dear Reader, we use the permissions associated with cookies to keep our website running smoothly and to provide you with personalized content that better meets your needs and ensure the best reading experience. At any time, you can change your permissions for the cookie settings below.
If you would like to learn more about our Cookie, you can click on Privacy Policy.